Latest Posts

The Guitar

Published by

Het moment dat ik besluit om de zomervakantie in tijden van corona onder meer te wijden aan het maken van tweedimensionale werken (我 们 (wŏmen)), kan ik me plotseling niet meer voorstellen dat ik ooit het geduld heb gehad om een gezicht te tekenen en beginnen allerlei soorten emoties weer melodieën en poëtische teksten te genereren die ik jammer genoeg niet vaak benut. Zo staat de telefoon al een paar jaar vol met melodieën uit de douche en neologismen (die ik nog altijd moet gaan herschrijven tot ze klinken als een lied met woorden die idealiter al deel uitmaken van een officiële taal), staat de gitaar ongestemd en onbespeeld in een hoekje en weet ik zelf nog altijd niet wat ik doe als ik wat snaren vastklem met mijn vingers. Doorgaans laat ik de gitaar uit gemakzucht rustig stemmen door gitaristen die toevallig op bezoek zijn, maar eergisteren ben ik toch maar langs de muziekzaak geweest om een stemapparaat te kopen, in de hoop dat het zuivere geluid mij over tijd de juiste woorden helpt vinden.

#timewilltell

♡

φauline

我 们 (wŏmen)

Published by

我们 wǒ men
we us our ourselves

wait for the maker to multiply

[ I will be working on a series of portraits of the women who have inspired, shaped or in some way affected me over #time. ]

The second color

de-tweede-kleur-de-tweede-keer

While I flew my colors

I flew my colors like a sail

 Now it is your line

I know that I wrote it

And if you tell a lie

Well, no one will notice

— Lisa Hannigan

Self <> fleS

Frida Kahlo _ Pauline Chew _

 I am a lonely painter
I live in a box of paints.
I’m frightened by the devil
And I’m drawn to those ones that ain’t afraid.

— Joni Mitchell

The Storysinger

This study is based on the portrait of photographer Norman Seeff, seen on the front cover of Joni Mitchell’s album Hejira (1976).

O

Ἀθηνᾶ

Athena __ Pauline Chew

maker² (maker of the maker)

maker of the maker __ Pauline Chew

 

一 期 一 会

Published by

Don’t let your eyes refuse to see
Don’t let your ears refuse to hear

— Ray LaMontagne

Clouds Pauline Chew

When one of my oldest friends and I went to the museum last year – minutes before he encouraged his daughter to press on the button of the tiny elevator. And like any other artistic object on display in a museum, that tiny elevator was not supposed to be touched. In retrospect, we understand why the eyes of the other dad, who was standing behind the tape on the floor, started to widen.

#time #narrative b e t w e e n n a r r a t i v i t y a n d r a n d o m n e s s 一 期 一 会 ———————— ∃

“Un croissant, s’il vous plaît.”

Published by

I don’t mind stealing bread, from the mouths of decadence

But I can’t feed on the powerless, when my cup is already overfilled

— Temple of the Dog

Croissant Pauline Chew

Het is een vreemde, vervreemdende tijd en het is fijn dat de straten de laatste dagen in Nijmegen weer een gezicht krijgen. Terwijl men in het ziekenhuis zich te pletter werkte, ouderen vereenzaamden, ondernemers hun bedrijven verloren en de armen nog minder te eten hadden, had ik de luxe en vrijheid van het thuiswerken. Desondanks leken de dagen dezelfde en de vrijheid van het thuiswerken begon zo onderhand symptomen van Groundhog Day te vertonen. En hoewel overal ter wereld het verlies logischerwijs de grootste aandacht kreeg, hoop ik toch dat ook deze tijd het beste in de mens naar boven heeft kunnen of zal halen en dat datgene wat we zo vanzelfsprekend vonden, nu misschien wat meer gewaardeerd wordt. Zelfs de stinkende sportschool.

Vandaag liep ik bij toeval langs de bonbonzaak. Ik dacht weer aan één van mijn eerdere zelven dat van mening was dat we eigenlijk elke dag iets nieuws zouden moeten proeven. Aangezien ik pas een paar weken terug weer kon concluderen dat ik eindelijk weer in mijn ‘boks’ paste, leek het me wijs om die mooie kunstwerkjes te laten liggen waar ze lagen. Ik vind het leuk dat ik weer buiten ben gaan hardlopen zoals ik vroeger ook deed – al was het ook een beetje confronterend dat ik steeds meer op een schildpad met lang zwart haar ga lijken – en nog leuker als ik dan niet hoef te shoppen naar nieuwe kleren. Toch kwam ik net weer thuis met een onbekende pot hazelnoot-chocolade-ijs, omdat schilder Jos van Riswick het al de hele week over chocolade-ijs heeft. Eventjes herinnerde het ijs me aan een vriendinnetje van heel vroeger, dat om de zoveel tijd een culinaire ingeving had en me eens meesleurde naar de Dukenburg om daar een warme croissant met een flinke bol chocolade-ijs te eten. En ik dacht op die leeftijd alleen maar dat ze niet helemaal wist hoe het werkte met temperatuurverschillen.

Lieve lezer, ik hoop dat je deze week nog een verse roombotercroissant bij de bakker mag halen en opwarmt, een enorme bol hazelnoot-chocolade-ijs erin propt en dan net zo blij kijkt als (Somebody Feed) Phil en met je handen gaat wapperen.

Dat de tussentijd koude en warmte samenbrengt,

φauline

serendipity /ˌsɛr(ə)nˈdɪpɪti/

Published by

 

Sometimes the prettiest things come to existence by accident. And so it happened while I was walking on the road of mountains and valleys in Nijmegen and started waving casually with the cheapest camera in times of the ugly couch I haven’t replaced yet either.

 

Berg- en Dalseweg

 

The prettiest thing
I ever did see
Was lightning from the top of a cloud

— Norah Jones